شب به خیش کشیده می شد بذر ستاره بود که زیر خاک اما شهاب آسا مرگ آغاز ستاره ها بود شب که هزاران خورشید را چراغ راه خود کرده بود ۴ بهمن ۱۴۰۱

روزی بی صدا خواهم رفت
سبک و آرام
بی هیچ شکلی از تن
روی موج های دریا
روی دست های باد
تا یکی شدن با آسمان
هیچ خطّی مرز من نیست

....
دریغ
بدون تو خواهم رفت
تا ته بی پایان هستی
و پیوستن به هیچ
*
۲ بهمن ۱۴۰۱